پشت هر پیروزی یک قلب زنانه می‌تپد

افق اخبار؛ دفاع مقدس تنها یک نبرد نظامی نبود، بلکه آزمون تمامیت اراده یک ملت برای حفظ استقلال و تمامیت ارضی خود بود. در این آزمون سهم زنان، از خط مقدم جبهه تا عمق شهرها و روستاها، آنچنان اساسی بود که حذف آنان از این معادله، منجر به فروپاشی بسیاری از ارکان پشتیبانی جنگ و تضعیف روحیه ملی می‌شد.

حضور پررنگ زنان به عنوان پرستار، بهیار و پزشک در بیمارستان‌های صحرایی، درمانگاه‌ها و بیمارستان‌ها، ستون فقرات خدمات درمانی رزمندگان بود. نبود آنان منجر به کاهش سرعت و کیفیت خدمات درمانی می‌شد.

زنان راوی، نویسنده، شاعر و خبرنگار، نقشی بی‌بدیل در ثبت رویدادها، انتقال روحیه ایثار و شهادت و روشنگری داشتند. نبود صدای آنان، بخش بزرگی از تاریخ شفاهی و ادبیات مقاومت را نابود می‌کرد؛ اگرچه حضور مستقیم نظامی زنان محدود بود، اما بسیاری از آن‌ها در بخش تدارکات، آشپزی و حتی انتقال مهمات در مناطق نزدیک به درگیری مشارکت داشتند. نبود این نیروی کار متعهد، فشار مضاعفی بر نیروهای مرد وارد می‌کرد.

در جنگ تحمیلی، با اعزام گسترده مردان به جبهه، زنان تبدیل به ستون اصلی اقتصاد خانواده شدند. آنان در کارخانه‌ها، مزارع، ادارات و مشاغل مختلف حاضر شدند تا چرخ اقتصاد کشور و خانواده بچرخد. نبود آنان به معنای رکود اقتصادی، ناتوانی در تامین نیازهای اساسی و هرج و مرج اجتماعی بود.

دیدن استقامت زنان، به کل جامعه روحیه مقاومت می‌داد. نبود این نقش، منجر به یأس، ناامیدی و کاهش شدید تمایل مردان برای اعزام به جبهه می‌شد. حتی با حضور بی‌وقفه زنان به عنوان معلم، فرآیند آموزش کودکان و نوجوانان در سخت‌ترین شرایط جنگی تداوم یافت. نبود آنان نه تنها به معنای تعطیلی آموزش بود، بلکه نسل آینده ساز کشور را با بحران هویت و فقدان الگوهای ایثار روبه‌رو می‌کرد.

نگاه زنانه به جنگ، که مملو از عاطفه، ایثار و مقاومت خاموش بود، در روایت کلی دفاع مقدس غایب می‌شد. این امر منجر به تک بعدی شدن و ناقص ماندن درک ما از آن واقعه عظیم می‌شد.

حضور زنان در دفاع مقدس، تنها یک “همکاری” نبود، بلکه یک “ضرورت استراتژیک” بود. آنان ستون خیمه ایثار بودند که اگر نبودند، این خیمه در طوفان سهمگین جنگ در هم می شکست. اگر زنان نبودند، نه تنها پیروزی‌های میدانی با هزینه‌های انسانی بسیار بیشتری به دست می آمد، بلکه اساساً “جنگ، دفاع” نمی‌شد و “مقدس” نام نمی گرفت. روحیه فداکاری، عشق و ایمانی که زنان به فضای جامعه و جبهه تزریق کردند، غیرقابل جایگزینی بود و نبود آن، پیروزی در این آزمون الهی را ناممکن می ساخت.

بنابراین، باید گفت دفاع مقدس، حماسه‌ای بود که توسط مردان و زنان در هم تنیده شد تا به ثمر بنشیند. حذف هر یک از این دو رکن، بنای رفیع این حماسه را به ویرانه‌ای تبدیل می کرد.

انتهای پیام

به قلم؛  پگاه کوه گیوی